امشب به تماشای تئاتر کرگدن به کارگردانی فرهاد آئیش در سالن اصلی تئاتر شهر رفتم.این نمایش در دومین ماه نمایش خودشه و اول بهمن اجرای اون تمام می شود.من تعریف کرگدن رو خیلی شنیده بودم ولی با اینکه از قبل از طریق سایت رزرو کرده بودم با من تماسی گرفته نشد و بلاخره به لطف آقای محمد فرشته نژاد(آهنگساز و بازیگر نقش ویلهم)که از آشنایان ما هستند بعنوان میهمان به این نمایش رفتم.این نمایش از بازیگران فوق العاده ای بهره می برد و ترکیب این بازیگران در کنارهم کرگدن رو برای مخاطب جذاب میکرد.

بازی حسی مهدی هاشمی درکنار ظرایف بازی آتنه فقه نصیری و شهاب حسینی که انرژی فوق العاده ای گذاشت و رامین ناصر نصیر با نقشی متفاوت در لباس یک زن در کنار همه بازیگران که تک تک نقش های خود را به بهترین نحو زندگی میکردند این امکان را می داد که با کارگردانی فرهاد آئیش به تماشای یک کار منحصر به فرد بنشینیم.

کرگدن نوشته اوژن یونسکو است  مسائلی چون استضعاف فرد در برابر جامعه و عدم امکان دستیابی به کمال مطلوب و انسان در برابر مرگ را در بردارد.برداشت من از این تئاتر به یک ضرب المثل مربوط میشه:خواهی نشوی رسوا...همرنگ جماعت شو.در این تئاتر افراد یکی یکی با دور شدن از انسانیت کرگدن می شدند و افراد دیگر هم به همین روال چون خود را تنها می دیدند و یا فکر میکردند که شاید آنها در انسان بودن اشتباه می کنند کرگدن شدن را انتخاب می کردند....

در مجموع نمایش فوق العادی ای بود و امیدوارم افرادی که موفق به تهیه بلیط بشوند این آخرین روزها به تماشای کرگدن بروند.

من هم سعی می کنم مانیفست چو را درصورت یافتن بلیطش در این روزهای آخر ببینم چون تعریف این نمایش رو هم که از بازیگران خوبی بهره میبرد زیاد شنیدم.